Asystole

Yes.

Sun, 27 May 2012 00:58:11 -0400

Yes.

Dahil tinatamad akong mag-type ng panibagong entry, screen shot...

Wed, 23 May 2012 22:33:00 -0400

Dahil tinatamad akong mag-type ng panibagong entry, screen shot na lang mula sa Facebook. LOL

~~Ayoko ng Copy-Paste. Mas trip ko ang screen shot.~~

Sa Pilipinas, kapag hindi mo na kayang harapin ang mga akusasyon sa iyo, magpa-confine ka na lang sa ospital.

Wed, 23 May 2012 02:23:00 -0400

Proud Pinoy ka ba?

Wed, 23 May 2012 01:23:07 -0400

Kapag may foreigners na nagbibigay ng negatibong komento tungkol sa mga Pilipino at sa Pilipinas mismo, halos magsalubong na ‘yung mga kilay natin sa sobrang inis. Komento dito, komento doon. Tulad na lang nung nabasa kong artikulo sa isang website. Isang Australian citizen ang nagrereklamo sa facilities ng Ninoy Aquino International Airport pati sa sistema ng isang partikular na airlines. Hindi niya nabanggit kung anong airlines ito. Basta nabanggit lang niya na hindi siya kuntento sa serbisyo at pamamalakad na ibinibigay nito sa mga turistang dayuhan.

“It shows how poor this country is.”

‘Yan ‘yung pinakatumatak na statement sa akin mula doon sa nabasa kong artikulo.

Habang binabasa ko ‘yung artikulo, napapansin ko ‘yung mga nagngangalit na reply ng kapwa natin Pilipino. Hindi ko naman sila masisisi dahil initial reaction ang mainis o magalit sa sinumang nang-aapi o nanghahamak sa sariling bansa lalo na kung tina-tag mo ang sarili mo bilang isang “Proud Pinoy” at lalo na kung nagmula ang panghahamak mula sa foreigners.

Isa ka nga bang Proud Pinoy?

Ang sa akin lang, isipin natin kung bakit ganun ‘yung nagiging reaksyon ng mga dayuhan. Oo, maraming dayuhan ang pumupunta sa atin upang mamasyal at mag-negosyo, pero marami ring dayuhan ang hindi na bumabalik dahil sa pangit na karanasan nila sa ating bansa.

Proud Pinoy?

Sumisingit sa pila.
Nagtatapon ng basura kung saan-saan.
Ninanakawan ng gamit ang mga turistang dayuhan.
Tumatawid sa kalsadang hindi naman tawiran.
Naninira ng kapwa.
Nanloloko ng kapwa sa pamamagitan ng panggagantso.
Hindi marunong umintindi ng simpleng panuto.
Makikitid ang utak pagdating sa social and political issues.

Marami namang talaga tayong dahilan upang maipagmalaki nating Pilipino tayo. Kaya lang, isipin natin kung bakit ‘yung mga hindi Pilipino ay hindi makita kung bakit proud tayong maging Pilipino.

Matigas kasi ang ulo ng iba plus the bullets.

P.S. Yes, we are a poor country. Huwag tayong magalit sa isang obvious na katotohanan.

Kumusta kayong lahat? Ayun, kakabalik ko lang kanina mula sa...

Mon, 21 May 2012 00:42:27 -0400

Kumusta kayong lahat? Ayun, kakabalik ko lang kanina mula sa lalawigan ng Camarines Sur. Halos bente-kwatro oras din kaming bumiyahe dahil sa mga aberyang naganap na nagdulot naman ng isang masayang adventure. Hehe!

Isa sa hindi niyo dapat palampasin ang mga isla sa Caramoan. Iba kasi ‘yung ganda ng halos magkakatabing isla. Masarap ‘yung pakiramdam ng palipat-lipat ka ng mga isla. Nasaktuhan pa nga namin na nandun ang buong crew ng Survivor: US Edition kaya lang hindi kami hinayaang makalapit dahil confidential daw ang makikita doon. Nalaman din namin na marami na palang mga bansa ang nag-shoot doon para sa sarili nilang season ng Survivor.

Wala lang. Nag-update lang ako sa mundong ito. Para kasing wala nang buhay ‘yung blog ko, eh. Tapos sunog na sunog pa ‘yung balat ko. Ayos! LOL

Malapit na rin pala akong mawalan ng balanse diyan dahil sa sobrang pino ng buhangin. Ayan oh, halata naman. Haha!

I think, this is the ideal meet-up for all registered nurses....

Wed, 16 May 2012 12:42:50 -0400

I think, this is the ideal meet-up for all registered nurses. Sigurado akong magda-dalawang-isip ang iba na pumunta kapag ganyan ang activity. LOL

Kapag nag-organize ako ng “Intravenous Catheter Insertion Meet-Up,” pupunta ka ba? Non-nurses are welcome, too. Hehe.

Bon voyage!

Wed, 16 May 2012 12:07:33 -0400

Kakauwi ko lang mula sa despedida party ng dalawang colleagues ko sa pedia. Masaya ang buong gabi. Kwentuhan, tawanan, kainan, kantahan, inuman, etc. Lahat na siguro ng klase ng tawa ay naitawa na kanina. Ganun kasi kami palagi kapag magkakasama. Literal na parang mga bata tulad ng mga pasyenteng inaalagaan namin. Saka hindi lang trabaho ang dahilan kung bakit kami pumapasok. ‘Yung mga tao na kasama mo sa trabaho ang isa mismo sa mga dahilan kung bakit gusto mong pumasok. Bakit? Masaya kasi.

Habang palalim na ng palalim ang gabi, nararamdaman ko ‘yung lungkot. Masasabi ko kasi na kami ‘yung area sa ospital na pinaka-close sa isa’t isa. Walang siraan at walang laglagan. Solid, kumbaga. OA man pakinggan, pero pamilya ang turingan namin sa isa’t isa. Kaya naman kapag may umaalis na kasamahan ay malaki ang nagiging impact sa amin. Isa pa naman sa pinaka-close ko sa pedia ‘yung isang aalis kaya talagang ramdam ko ‘yung lungkot. Hindi kasi ito tulad ng high school at college na sabay-sabay kayong aalis at haharap sa bagong mundo. Sa mundo ng mga nurses, may umaalis at may naiiwan.

Hindi mo naman mapipigilan ang desisyon nila dahil ‘yun ang sa tingin nila ay makakabuti sa kanila at sa kanilang pamilya. Tanggapin na lang talaga na may mga bagay sa mundong ito na hindi permanente. May umaalis, may naiiwan.

Aalis na sila sa Biyernes. Nalagasan na naman kami ng pwersa.

Kulang pa ng anim na pedia staff ‘yung nasa larawan. Hindi nakapaunta ‘yung iba dahil nasa duty. Kung hindi lang dahil sa mga ‘yan, matagal na akong nag-resign. Hehe.

Guess who’s back? LOL Baliwan nights with masters...

Sun, 13 May 2012 10:34:12 -0400

Guess who’s back? LOL

Baliwan nights with masters @sirseaweedbrain, @foreversabaw, @polyethyleneterephthalate, and @ampulesandvials.

"Long time no hear."

Wed, 09 May 2012 00:26:00 -0400

Ang tagal na rin nung huli ako nag-post ng text post dito. Pakiramdam ko kasi nauubusan na ako ng mga pwedeng ikwento. Pakiramdam ko rin ay unti-unti nang nawawala ‘yung interes ko sa pagsusulat o pagba-blog. Kapag hindi ko kaharap ang laptop, napakadaming ideya ang pumapasok sa isip ko. Napakadaming kwento ang nais kong ilahad. Pero oras na humarap na ako sa monitor ay nawawala na lang sila bigla. Tila gusto nilang maging pribado na lang. Ang hirap naman minsang pilitin ang sarili na magsulat dahil wala ka talagang mapipiga. Marami namang nangyari sa akin nitong mga nakaraang araw, pero parang blangko talaga kapag nasa Tumblr na.

Ewan. Hindi ko alam.

Marami akong pwedeng ikwento kung tutuusin:

Nanggaling ulit ako sa Nagsasa Cove sa Zambales.
‘Yung promotion na nangyari sa akin.
Pagtatapos ng third term ko sa MAN degree na kinukuha ko.
‘Yung pagre-resign ng dalawa kong kasamahan sa pedia.
‘Yung bagong business namin na bubuksan sa darating na June.
Mga relatives ng pasyente ko na kakaiba.
‘Yung mailap kong lovelife. (Anong bago dito? LOL)

Hindi ko talaga alam kung bakit nawawala ‘yung interes sa pagsusulat. Sa tingin niyo, bakit?

Papasa na ba ako sa putanginang standards mo?

Mon, 07 May 2012 13:42:55 -0400

Papasa na ba ako sa ~~putanginang~~ standards mo?

Relaxation at its finest. #zambales (Taken with instagram)

Sun, 06 May 2012 02:57:44 -0400

Relaxation at its finest. #zambales (Taken with instagram)

If you're used to being broken, you can easily fix yourself.

Wed, 25 Apr 2012 22:03:39 -0400

Kapag dumating ka, kumpleto na ako.

Wed, 25 Apr 2012 00:00:04 -0400

Kapag dumating ka, kumpleto na ako.

“If I die today, after a few months, no one will remember who I was.”

Tue, 24 Apr 2012 22:26:33 -0400

- Sen. Miriam Defensor-Santiago

Ang pride ay parang underwear. Kapag hindi mo ibinaba, walang mangyayari.

Tue, 24 Apr 2012 21:17:08 -0400

I believe, the principle of confidentiality was not violated....

Tue, 24 Apr 2012 21:07:19 -0400

I believe, the principle of confidentiality was not violated. The patient’s name was not mentioned. The patient’s face was not exposed. Sensitive information about the patient was not disclosed. I just took up Legal Problems in Nursing (one of my subjects in MAN) and there are numerous factors that one ought to consider before s/he can actually say that principle of confidentiality was breached.

Siguro, isa na rin ‘yan sa mga dahilan kung bakit matatag...

Tue, 24 Apr 2012 10:56:00 -0400

Siguro, isa na rin ‘yan sa mga dahilan kung bakit matatag ako at kaya kong maging matapang kapag kinakailangan. Sino ba ang hindi masasaktan kapag nakakita ka ng ganyan? Isang batang wala pang sampung araw ang edad at nakatubo na. Pilit na lumalaban para mabuhay.

Paano kapag nagkamali ako sa isang galaw? Buhay ang mawawala. Hindi ko lang mapansin na ubos na ang oxygen, patay ang bata. Hindi ko lang mapansin na ubos na ang tubig ng incubator, sunog ang bata. Magkamali lang ako ng pindot sa calculator sa pagko-compute ng gamot, tiyak maaaring magkaroon ng kumplikasyon ang bata. Hindi ko lang mapansin na natanggal na ang eye shield, sira ang mata ng bata. Mapaidlip lang ako ng sampung segundo at biglang nangitim ang bata, hindi ko na kayang ibalik ang buhay niya.

Huwag mong sasabihin sa akin na mahirap ang trabaho mo at masakit na ang puwit mo sa mahabang pag-upo at paggawa ng mga dokumento at sa pakikipag-usap sa maraming customer. Kapag nagkamali ka, maaari mong ituwid ang pagkakamali mo at ulitin ang naging kapalpakan mo. Sa mundong aking ginagalawan, kapag nagkamali ka at buhay ang nawala, wala nang Plan B.

Nakakainis kapag tumitingin ako sa salamin.

Tue, 24 Apr 2012 10:34:44 -0400

Hindi ko kasi gusto ‘yung haircut ko.

Dahil nasaktuhan kong day off si Edwin na siya naggugupit sa akin palagi, si Ramil ang tumira ng buhok ko. Sabi kasi nila halos gamay din ni Ramil ‘yung klase ng gupit na pinapagawa ko. Kaya naman kahit labag sa kalooban ko ay nagpagupit pa rin ako sa kanya.

Napapakunot talaga ang noo ko at medyo naba-badtrip dahil nga sa buhok ko kapag napapatingin ako sa salamin o sa kahit anong bagay na makikita ko ang aking reflection. Hindi niyo lang alam, maarte rin kaming mga lalaki pagdating sa buhok. Kung ano ‘yung sabihin naming style ng buhok ay ‘yun dapat ang makikita namin pagkatapos. Siyempre, ‘yan na nga lang ‘yung pagkakaabalahan naming ayusin kapag aalis kami. Kaya dapat maayos at presentable siya. Isa pa, dapat nandun ‘yung pakiramdam mo na mataas ang self-esteem mo dahil gwapo ka sa gupit na ‘yun.

Palagi naman akong satisfied sa gupit ni Edwin dahil nga kabisado na niya ‘yung buhok ko at ‘yung klase ng gupit na pinapagawa ko. Napilitan lang talaga ako magpagupit kay Ramil dahil sa sobrang init ng panahon. Hindi na mauulit ‘yun. Kay Edwin lang talaga ako bilib. Sa totoo lang, magiging isang malaking problema sa akin kapag namatay si Edwin. (knock on wood)

Sarap basagin ng mga salamin. LOL

PhD.

Tue, 24 Apr 2012 10:13:09 -0400

“Pagkatapos mo sa MAN (Master of Arts in Nursing), balak mo pa bang kumuha ng PhD (Doctor of Philosophy)?”

‘Yan ang tanong sa akin nung isang ka-batch ko. Sabi ko, baka hindi na. Pero hindi pa rin natin masasabi ang mga maaaring mangyari sa hinaharap. Minsan, hindi nakaplano ang lahat pero nangyayari. Siyempre, gusto ko pang matuto pero maraming dapat i-consider pagdating sa bagay na ‘yan. Nagulat lang ako nung sinabi ng kaibigan ko sa akin na,

“Oo nga, huwag ka nang kumuha nun. Parang hindi bagay sa hitsura at postura mo ang PhD.”

Nung una, natawa ako pero kalaunan ay napaisip. Ganun na ba talaga mag-isip ang ibang tao ngayon? Sa hitsura na lang binabase kung kaya ng isang tao na gawin ang isang bagay? O kung kaya bang pagtagumpayan ng isang tao ang mga pagsubok ng buhay? ‘Yun na ba talaga ang sukatan ng strengths and weaknesses ng isang tao?

Paano kung sabihin ko sa kanya na hindi dapat siya naging arkitekto dahil pangit naman ang taste niya at walang art sa mga ginagawa niya? Malamang, masasaktan din siya. Malamang, mare-realize din niya ang na-realize ko.

Iwasan nating husgahan ang kakayahan ng isang tao nang dahil lang sa hitsura o postura niya. Bigyan niyo siya ng pagkakataon na magsalita at gumalaw upang marinig at makita niyo kung ano talaga ang kaya niyang gawin. Mahirap kasing sabihin kung magaling o mahina siya sa isang bagay kung sisipatin mo lang ang hitsura niya o kung titignan mo lang siya mula ulo hanggang paa.

Para mo na ring sinabi na hindi lalamig ang isang baso ng tubig sa loob ng gumaganang refrigerator. Mapapahiya ka lang.

Ano po URL niyo, kuya nurse?

Tue, 24 Apr 2012 09:51:00 -0400

Nakakatuwa na nakakakaba siguro kung biglang may taga-Tumblr na dadalaw sa workplace mo para mangumusta. Kakaiba siguro ang ganung pakiramdam. Nakaka-touch at nakakagulat. Siyempre, bihira namang mangyari na may bibisitang taga-Tumblr sa lugar kung saan ka nagtatrabaho. Maaaring sa bahay pa kung talaga sobrang close kayo. Kakaiba lang talaga sa akin ‘yung ideya na may bumibisita sa workplace. Kung kasintahan, medyo ayos pa. Kahit nga mga kaibigan (high school friends) ko na mismo ‘yung pumupunta o napapadaan, weird ‘yung pakiramdam ko. LOL

Malaking factor siguro ‘yung klase ng workplace na meron ako — ospital. Kapag may nakikita akong kaibigan, laging bungad ko sa kanya ay,

“Oh, sino’ng na-confine?”

“Nagpa-check up ka?”

“Ano’ng nangyari sa’yo?”

‘Yung tipong akala mo ay may sakit sila at kailangang magpakonsulta. ‘Yun pala ay dadaan lang upang mangumusta. Unexpected kasi minsan ‘yung ganun para sa akin. Ano pa kaya kung taga-Tumblr ‘yung napadaan? Baka bigla mamula ang mukha ko nun. Sa ngayon, wala pa naman akong nakakasalubong sa loob ng ospital na taga-Tumblr. Dati, muntik ko nang makita si Ella (@ellargasm) dahil na-admit ‘yung pamangkin niya kaya lang hindi nangyari ‘yun dahil off duty ako nung nandun siya. Haha. Seriously, baka matameme ako kapag nakakita ako ng taga-Tumblr doon.

Basta. Hindi ko ma-explain ng maayos ‘yung pagka-bizarre nung ganung pakiramdam.