Two ampules of epinephrine, a cardiac monitor, and a mechanical ventilator are enough to make me live.
187 beats per minute

Henceforth, I am going to wear this tag with pride wherever I go to show my appreciation for FEU; for inspiring and teaching me with things that are imperative to succeed in life. Thank you to the rewarding experiences that I gained during my college years. Cliché as it may sound, but I am a proud Tamaraw. This is my simple yet heartfelt means of paying back to you, my dear Alma Mater. 😊🐂👍💚💛

#lookingback #pasasalamat #forevergrateful #feutamaraws #tams #feu #lakingmorayta #feumanila #feuin #almamater #greenandgold #batch2009 #fareasternuniversity #dugongtamaraw

Respect begets respect, ‘ika nga.

Sa totoo lang, minsan (pwede ring madalas), kawawa kaming mga nurse. Araw-araw na lang eh nakaka-encounter kami ng mga pasyente at kamag-anak ng pasyente na akala mo eh halimaw. Sigaw dito, taray doon. Bunganga rito, bulyaw doon. Malaki na lang talaga ang pasasalamat namin kapag mayroong mga mababait at pasensyoso. Pero kapag wala, sorry na lang kami.

Akala mo eh nakabili sila ng tao. Kung pwede mo nga lang sabihin na, "Excuse me sir/ma’am, nurse ako, hindi ako alila. Baka nga mas mayaman o matalino pa ako sa’yo." Kaya lang hindi. Kapag sinabi mo ‘yun, ikaw pa ang lalabas na masama. May incident report ka pang gagawin kapag nagreklamo ang pasyente.

Isa lang naman ang kailangan namin eh. Respeto lang. Ginagawa naman namin ang trabaho namin, lahat naman ng demands ay sinusubukan naming ibigay sa abot ng aming makakaya, pero sana naman ay maayos ang pakikitungo. Sana naman may respeto kapag nakikisuyo.

Kaya minsan, naiisip ko kung bakit hindi pa ako tumuloy ng Medisina. ‘Yung mga doktor kasi sa halos lahat ng ospital ay iginagalang. Hindi sila nasisigawan ng pasyente. Hindi sila minamaliit ng mga pasyente. May karapatan silang magalit sa mga pasyente nila. Palagi silang nire-respeto at tinitingala dahil para sa ibang pasyente, "Nurse ka lang, doktor sila."

Proud ako na nurse ako kasi mas hands-on kami sa pasyente. Mas fulfilling para sa akin ang outcome ng mga ginagawa ng isang nurse. Kaya naman tinatanggap ko na lang ang katotohanang ito. Isang masakit na katotohanan.

Pakshet. LOL

Tumblr is full of broken people, hopeless romantics, lost minds and fragile hearts.

Hello.

Ang post na ito ay paalala para sa lahat.

'Yan lately ang madalas na tanong na pumapasok sa isipan ko.

Dami kasing issues sa lugar kung saan ako nagta-trabaho. Kaya naman piling-pili lang ang mga taong pinagkakatiwalaan ko at binibigyang importansya ko. ‘Yung ibang mas mataas sa akin at mga kapantay ko sa hierarchy eh hindi ko na pinapakialaman kasi alam kong in-o-Orocan lang nila ako. ‘Yung department na hawak ko lang ang alam kong totoo sa akin at tunay na nakakaintindi sa akin.

Issues ba kamo? Apat na taon na ako doon sa workplace ko at marami na rin akong hinarap na issues. Karamihan doon ay gawa-gawa lamang. Meron din namang iba na ang bersyon. Parang re-make lang ng isang pelikula pero iba na ang ending. Halos lahat naman sa institusyon namin eh nagagawan ng issue lalo na ‘yung mga may posisyon at isa na nga ako doon, unfortunately.

Kilala ko naman ang sarili ko. Marunong akong makisama, kaya kong makibagay kahit kanino, masayahin ako, responsable, mapagkakatiwalaan, competitive, good-humored. Ganyan din naman ang ipinakita ko noong nag-aaral pa ako sa high school at college, pero wala naman akong nakabanggaan. Halos lahat ng nakilala ko noong estudyante pa lang ako ay naging kaibigan ko.

Iba talaga kapag nagta-trabaho ka na. Ibang klase na talaga ang mga tao. May sobrang bait, mayroon din namang sagad sa kahayupan ang ugali.

Isa lang naman ang natumbok kong dahilan kung bakit ginagawan ako ng issues or may mga puma-plastik sa akin. Sinabi ‘yan nung isang kaibigan ko na isa ring nurse:

"Magaling ka kasi at may ibubuga ka. Intimidated sila sa’yo. Threat ka sa kanila."

Matagal ko nang na-realize ‘yan. Napaisip lang ulit ako ngayon. Ginagawa ko naman ng tama ang trabaho ko, lahat ng dine-delegate sa akin ng mas nakakataas sa akin ay tinatapos ko ng maayos. Wala akong sinisiraang tao para lang umangat ako at makilala ng "Big Bosses," sila ang nakakapansin sa mga ginagawa kong magaganda. Never akong nagpa-impress. Pinapakisamahan ko sila ng maayos araw-araw dahil ‘yun ang tama. Pero, ano? Ano ang ginawa nila sa akin? Hinihila pa rin nila ako pababa. At ‘yun ay dahil sa inggit.

Modesty aside, kasalanan ko bang matalas ako mag-isip? Kasalanan ko bang mahusay akong mag-trabaho? Kasalanan ko bang marami akong na-achieve sa buhay ko? Kasalanan ko bang may Master’s Degree ako at sila wala? Kasalanan ko bang mas magaling ako sa English grammar kumpara sa kanila? Kasalanan ko bang hindi ko sila kapantay pagdating sa ibang aspeto ng buhay? Nagsikap ako kung bakit tatlo ang posisyon ko sa institusyon na ‘yun. Hindi ko ‘yun hiningi, ibinigay ‘yun sa akin dahil deserving at hardworking ako. Hindi ko ‘yun ipinamukha at ipinagyabang sa kanila. Sila lang ang nag-iisip na may kumpetisyon.

Unfair para sa isang tao na malinis na nagsisikap upang maging maayos na empleyado ang gawan ng issues. Sigurado ako na marami ang makaka-relate dito.

Tumibay na ako dahil sa issues na ‘yan at alam kong marami pang dadating. Payo ko lang sa inyo, huwag niyong ituturing na kaibigan ang lahat ng ka-trabaho ninyo. Huwag masyadong magtitiwala, pero panatilihin ang pagiging propesyunal.

Marami diyan ang huwad. Marami diyan ang traydor. Marami diyan ang ahas. Hayop ang iba diyan. ‘Yung iba nga demonyo pa, eh.

Kaya sasagutin ko ‘yung titulo ng post na ito. Hindi, hindi ko kasalanan. Wala akong kasalanan. Mamatay silang lahat sa inggit. LOL

My friend told me, "Naku, kaya nahihirapang pumasok ‘yung ibang RNs sa ospital kasi hindi sila graduate ng UP or UST. Sila kasi ang pinaka-magaling na nurses kaya gusto sila ng hospitals. Kawawa ‘yung hindi graduate doon."

I responded, "Ingat ka sa pagsabi ng pinaka-magaling. Your statement will never be factual. Ako, hindi naman ako graduate doon, pero hindi naman ako kawawa. LOL"

Yes, the university where you came from may be considered as a factor in choosing or selecting applicants for a particular position. But, it cannot solely tell you how great a person is in terms of skills. Meron diyan, sobrang galing kahit hindi kilala ang school nila. The university’s reputation may be contributory to a person’s performance, but to imply that they are not good because they did not graduate from a prestigious institution is an absurd idea.

Okay, let’s talk about multi-tasking. LOL

Okay, let’s talk about multi-tasking. LOL

FYI

Alam na. Haha

FYI

Alam na. Haha