Ang sarap mag-ano. Malamig kasi.

You can’t take away my titles.

Very truly yours,

THE RN, RM, MAN

Nabubuhay ako sa mundong puno ng pait.

Nabubuhay ako sa mundong ako palagi ang talo.

Nabubuhay ako sa mundong walang nakakaintindi.

Nabubuhay ako sa mundong walang mundo.

Masaya pa ba ang buhay na ito?

In-appoint bilang Training Officer, pero parang pang-display lang. Sino ba naman ang gugustuhin na ganyan ang kalagayan? Wala naman siguro.

Para sa kaalaman ng lahat, dalawa po ang posisyon ko sa ospital kung saan ako nagta-trabaho. ‘Yung isa ay Head Nurse ng aking department at ‘yung isa naman ay Training Officer. Kaya lang, dahil hindi ko na matiis ang  mga nangyayari, minarapat ko nang bitawan ang pagiging Training Officer.

Isa lang ang dahilan.

Parang wala rin naman sa akin ‘yung function. Titulo lang ang nasa akin.

Kapag may mga bagong aplikante, hindi dumadaan sa akin. Malalaman ko na lang na may ide-deploy nang OJTs. Minsan, may ibang nag-o-orient sa mga nurse trainees. Magugulat na lamang ako na na-orient na sila ng iba. Hindi inaaprubahan ‘yung proposals ko para sa training ng bagong staff nurses. Wala ring evaluation forms na dumadaan sa akin tungkol sa performance ng nurse trainees na dapat ay magmumula sa department ko saan ko sila dineploy.

Sa totoo lang, nalulungkot ako kasi marami akong plano. Kaya lang, kung magpapatuloy ang ganitong kalakaran, mas mabuti sigurong iba na lamang ang humawak ng posisyon na ‘yun. Hindi na rin naman ako masaya na hawak ‘yun. Lumalabas kasi na parang wala na rin akong silbi. Isama mo pa ‘yung mga sumisira sa’yo. Talagang hindi na masarap sa pakiramdam.

Wala naman akong sama ng loob. Mas gumaan pa nga ang pakiramdam ko kasi wala na sa akin ‘yung posisyon. Kapag hindi ko kasi nagagawa ‘yung functions na nakapaloob sa isang posisyon, nawawalan ako ng gana. Lalo na kapag ang dahilan ay ‘yung ibang taong nakapaligid. Siyempre, para saan pa ang lahat kung babalewalain ka lang din naman.

Isa kasi sa requirements ng Department of Health ay Master’s Degree holder ang isang Training Officer. Kung gagawin lang na pang-display ang MAN ko, ‘di bale na lang. Ayokong gamitin ito sa wala at ayokong maging akin ang posisyon sa kadahilanang nasa akin ang requirement na hinahanap nila.

Isipin mo, ako ang nasa posisyon dahil may MAN ako, pero iba ang kumikilos. Nandiyan lamang ako kapag mag-i-inspect ang DOH. Isang malaking kalokohan. Sabihin niyo, tama naman ang desisyon kong mag-resign, ‘di ba?

Tama lang na ilagay sa baba ng post ‘yung heart-shaped button para kapag gusto mo ‘yung post na nabasa o nakita mo, hindi ka na ulit mag-scroll pataas. Madali nang i-like.

• Intravenous insertion
• Nursing Process
• “Code Blue” and Cardiopulmonary Resuscitation
• Orogastric tube insertion
• Alveolar recruitment maneuver
• Troubleshooting of syringe pump, infusion pump, and syringe driver
• F-DAR charting
• Auscultation of breath sounds
• Indwelling catheter insertion
• Nursing Administration and Management (staffing plan, strategic planning, etc.)
• All nursing tasks related to Pediatric Nursing (General and Intensive Care)

Wala lang. ‘Yan ‘yung mga bagay na confident akong gawin. LOL Kayo?

Hindi sa pagiging biased, pero sa tingin ko ay kaming mga nurse ang isa sa mga malalim na nakakaintindi sa konsepto ng kamatayan. Bukod sa mga ibang propesyon na nakaka-encounter ng “death scenes,” nararamdaman namin ang bigat na hatid ni Kamatayan sa mga pasyente at sa mga kamag-anak nito. Sa punerarya kasi, patay na ang bubungad sa kanila. Sa ospital, makikita mo ang unti-unting pagkamatay ng isang tao. Tila isang kandilang nauupos kada-segundo.

Minsan, manhid na yata ako kasi sari-saring klase ng kamatayan na ang nasaksihan ko sa ospital. Nandiyan ‘yung inaasahan mo na dahil kita naman na wala na talagang response ang pasyente, nandiyan naman ‘yung biglaan na tila bisitang dumadating ng walang abiso, nandiyan din ‘yung kamatayang hindi mo lubos maisip kung paano nangyari, at nandiyan ‘yung kamatayang hindi matanggap na may kasamang pagwawala ng mga kamag-anak. Lahat ‘yan, nasaksihan ko na. Kaya nga gaya ng sinabi ko dati, kaya kong panindigan ang aking URL.

Kanina, may nag-expire na naman. Isang eight-day old na sanggol. Ayoko na i-elaborate ‘yung buong pangyayari kung bakit siya namatay. Habang pino-post-mortem care siya nung isa kong kasamahan, nakatingin lang ako sa mukha ng bata at isa lang ang nasabi ko,

“Ate, sayang siya.”

Nanghihinayang ako dahil alam kong marami pa siyang magagawa sa mundong ito paglaki niya kaya lang ‘yun ang kaloob ng Diyos kaya wala tayong magagawa. ‘Yung pagiging inosente ng mga batang ito ang isang salik kung bakit nadadala ako sa pagkamatay nila. Tila walang kalaban-laban kay Kamatayan. Tila maraming taon ang sana ay nagbigay sa kanila ng saya, karanasan, at pagsubok. Para silang bula, marupok, sensitibo, mabilis naglaho.

Kaya naman kapag nakakarinig ako ng “code blue,” hindi ko maiwasang isipin kung ano na namang taktika ang ginamit ni Kamatayan sa pasyenteng ‘yun. Sa totoo lang, bingi na ako sa “code blue alert.” sa dami ng beses na nakakita ako ng agaw-buhay na eksena.

Kaya huwag na huwag akong makakarinig sa ibang tao ng,

“Sus, madali lang naman maging nurse. Nagbibigay lang ng gamot ‘yan.”

Isasama kita sa walong oras na duty ko para malaman mo ang mga bagay na hindi alam ng ibang tao tungkol sa amin. Ang pagiging nurse ay mahirap, pero masaya. Ang pagiging nurse ay hindi basta-basta. Hindi papel, gadgets, o pera ang pinag-uusapan dito kundi buhay na kailanman ay hindi mo na mababawi sa anumang paraan kapag naglaho.